نمی دونم برای اولین بار یا چندمین بار یه ماهنامه سینمایی و ادبی(البته اولی بیشتر) در محیط نت داره منتشره میشه.افتخار این رو دارم که بهتون بگم اولین شماره این ماهنامه(آدم برفی ها) در اولین روز فروردین ۸۷ منتشر شده(البته دو روز زودتر اینجوری گفتم که قافیه جور شه) و بطور کاملا تصادفی سردبیرش دوست من هم هست و ازم خواست تا واسش چند تا مطلب بنویسم.منم فقط بخاطر دوستی واسه "پیرمرد ها کشوری ندارند " و "سنتوری" یه چیزی هایی نوشتم.اگه دلتون خواست بخونیدش.اینکه چرا اسمش آدم برفی هاست و چرا در بهار منتشر شده منم نمی دونم می تونید سوالاتتون رو از خودش بپرسید.

ديروز فيلم بلدژور(زيباي روز) يكي از شاهكارهاي  بونوئل رو ديدم و بسان ديگر آثار استاد كفم بريد و تا چند ساعت تو خماري بودم كه چرا من اينقدر از همه شخصيت هاي اين فيلم خوشم اومده علي رغم اينكه نبايد اينجوري باشه و من به عنوان يه آدم معمولي بايد از اينكه يه زن شوهر دار كه هيچ مشكلي هم با شوهرش نداره و ميره در يك فاحشه خونه مشغول به كار ميشه اصولا بايد بدم بياد؛ ولي بدم كه نيومد هيچ، خيلي هم خوشم اومد، اينم بگم كه شوهر اين حاج خانوم يه جراحه خوش تيپه پولداره...
مي دونيد چي باعث مي شه كه ما از اين شخصيت ها بدمون نياد چون همشون عين خودمون هستن.چون ما هيچ وقت اونطور كه نشون مي ديم نيستيم . مخصوصا درباره مسائلي مثل سكس خيلي رو راست نيستيم و سعي مي كنيم يه جور ديگه نشون بديم مثلا خودمون رو خيلي آدماي نجيب و پاكدامني نشون بديم ولي در خلوت خودمون يا تو ذهن خودمون آدمايي ديگه اي هستيم كه هيچ ربطي به ظاهرمون نداره...
پشت پرده نجابت همه ما آدم ها اتفاق هاي عجيب و غريبي ميوفته كه جزو اسرارمون محسوب ميشه و به اين راحتي ها حاضر نيستيم اونو به كسي بگيم حتي نزديكترين و صميمي ترين دوستمون.جالبه،نه؟؟