تمام كساني كه شيفته سينماي كيميايي هستند مي دانند كه كيميايي يكي از كارگردانهاي مولف سينماست كه مشخصات خاص سينماي خود را دارد و به همين دليل است كه از ژانر كيميايي نام مي برم كيميايي در فيلم اخير خود به نوعي با استفاده از ديالوگ ها و بعضي از صحنه هاي  فيلم هاي قبلي خود دوباره بيش از پيش خود را ثابت كرده است
سينمايي كه در جمع سينما دوستان به سينماي مرام مشهور است بيش از پيش سينماي انسانيت و مهرباني و عاطفه ايست كه به نوعي خود كيميايي از همه آنها محروم است و شايد همه ما شيفتگان سينماي كيميايي به دنبال كمبود هاي عاطفي خود هستيم به دنبال عصيان هاي نكرده و به دنبال عشق هاي بر باد رفته، شايد.
در پايان اشاره كوچكي ميكنم به يكي از گفتگو هاي كيميايي :
بيننده‌ي زخم‌هاي حاشيه‌نشيني تغيير كرده است و اين روزها بيننده، بيشتر متن را مي‌خواهد و به‌دنبال شكافتن هسته‌ي اصلي است و علت به‌هم‌ريزي اقتصادي را مي‌خواهد. تاكيد مي‌كنم اقتصاد شهري و متوسط، يعني اقتصاد دست به دست، نه حواله به حواله كه يكي از حساس‌ترين جريانات شهري را بوجود مي‌آورد كه با افكار عمومي ارتباط پيدا خواهد كرد و به رضايت يا نارضايتي منجر خواهد شد و به‌هر جهت خيلي از داستان‌سازي‌هاي سياسي، اجتماعي را بدست دارد؛ بنابراين مخاطب «رييس» هر قشري از اقشار جامعه مي‌تواند باشد، براي اينكه همه‌ي اقشار اين موضوع را حس مي‌كنند.